Τελικά μήπως λέω μήπως...

έχουμε τρελαθεί; Βλέπουμε σειρές με δυναμικές γυναίκες που φτύνουν κάποιος και αυτός κολλάει...Έχουμε κάνει ιδιαίτερα με το Sex and the City...Κάθε μέρα αναλώνουμε τουλάχιστον 1-2 ώρες με κολλητές και κολλητούς να συζητάμε για την αντρική ψυχολογία, και για το τι θέλει να πεί ο ποιητής... Το FaceBook έχει γεμίσει με groups πάνω σε αυτό το θέμα...Έχουμε γίνει ένα πλήθος γυναικών με διδακτορικό στην αντρική ψυχολογία και τελικά, θέλω να ομολογήσω ότι δεν ξέρουμε την τύφλα μας....

Πόσες από εσάς, δεν έχετε συζητήσει την σημασία ενός μηνύματος ή e-mail; Και τι θέλει να πει ο ποιητής; Γιατί έβαλε κόμμα και όχι τελειά; Είμαι 27 χρονών και έχω αναλώσει τουλάχιστον 9 χρόνια από την ζωή μου, σχολιάζοντας άντρες που τελικά απλά δεν ήταν για μένα...

Εσύ που καίγεσαι για κάποιον τώρα, που κλαις και οδύρεσαι σκέψου ότι τα ίδια έκανες για κάποιον άλλον πέρισυ...Και αυτός ο άλλος έχει μπει βαθιά στα χρονοντούλαπα της ιστορίας!!!

Και εγώ στην ίδια κατηγορία είμαι....Μου αρέσει κάποιος, τον συζητάω μέχρι τέλους με τις κολλητές μου, κάνω το τεστ των τριών ημερών ( ξέρετε κορίτσια, μην αποκαλύπτουμε και τα όπλα μας στον εχθρό), κάνω δίαιτες, μανικιούρ, πεντικιούρ, και χίλια άλλα δύο πράγαμτα....Αλλά λέω εγώ τώρα, αν κάποιος είναι να μείνει για πάντα μαζί σου...Τα χρειάζεσαι όλα αυτά;

Δεν πρέπει να σε βλέπει άβαφτη, άπλυτη, αχτένιστη το πρωί και να σε θέλει πάλι; Δεν πρέπει να είναι δίπλα σου όταν είσαι αρρωστούλα και χάλια; Μα τι ψάχνουμε κάποιον να προσποιούμαστε ή κάποιον που να σε λατρεύει ότι και να γίνει, όπως και να γίνεις.....

Δεν ξέρω άλλα καμμιά φορά, βλέπω ότι κάνουμε τις ζωές μας κινηματογραφικές ταινίες....που τελικά κοπελιές, δεν είναι καλό....Πολύ παραμύθι ρε παιδί μου!!!!!!!!

Φύγε επιτέλους!

Μου έπιασες το χέρι την στιγμή που ήμουν έτοιμη να πέσω...Όλα είχαν τελειώσει και εγώ ένιωθα ότι οι μέρες της γήινης βασιλείας μου έιχαν περάσει ανεπιστρεπτί.Δεν είχα άλλες δικαιολογίες, δεν είχα άλλες απαντήσεις. 26 χρόνια από την ζωή μου τα πέρασα προσπαθώντας να εξευμενήσω τα πνεύματα της άρνησης μέσα μου και σε μία νύχτα ήρθες και μου έβγαλες όλα τα όχι. Και δεν ήθελα να στα πω ρε γαμώτο. Τώρα που τα σκέφτομαι μακάρι η επιστήμη να προχωρούσε την μηχανή του χρόνου, όχι για να γυρίσω πίσω και να σβήσω τα λάθη μου, μας.Όχι...Απλά να τα κάνω fast forward. Να δω πως είναι με τον χρόνο να έχει περάσει και να είσαι μια ανάμνηση. Δεν μπορώ να αποποιηθω τα λάθη μου. Είναι και αυτά ένα κομμάτι της υπαρξής μου.

Περπατάω μέσα στην πόλη και παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου.Διαφορετικές ηλικιες, πρόσωπα, ζωές. Όλοι κουβαλάνε την ιστορία τους, το δικό τους βάρος, την δική τους ευτυχία. Πάμε πάνω κάτω, πάνω κάτω κάθε μέρα. Και παρατηρούμε τις μικρές μας ζωές και τους μεγάλους μας συμβιβασμούς στα πρόσωπα των άλλων, μετράμε ρυτίδες, οι αισιόδοξοι τις λένε χαμόγελα του παρελθόντος, οι απαισιόδοξοι λύπες του παρόντος...Και η αγάπη, τι είναι η αγάπη τελικά;Ένα τραγούδι που το ρεφραίν του σε κάνει να κλαίς κάθε φορά που το ακούς.

Δεν θέλω να με δεις.Φύγε μακριά.Φύγε. Είσαι ο ζωγράφος του πόνου μου και το παυσίλυπον αργεί να έρθει.Με μεγάλωσαν με παραμύθια για πριγκίπισσες και πρίγκιπες και κακές μάγισσες που στο τέλος πέθαιναν. Κάνεις νοιάστηκε γι'αυτές;Πές μου; Η κακία πολλές φορές κρύβει μοναξιά,κρύβει απόγνωση. Το ένιωσες ποτέ αυτό; Να πονάς τόσο που να θές το κακό όλων γύρω σου γιατί δεν αντέχεις να περνάς δίπλα από χαμόγελα, δεν αντέχεις να σου φτύνουν την ανεπαρκειά σου. Τι να περιμένω μου λές; Ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες, ότι θα έρθει η σειρά μου να βγώ στον ήλιο; Δεν με νοιάζει πια. Η ζωή είναι ένα μυστήριο τρένο και σε κάθε σταθμό, ένα βαγόνι απομακρύνεται από τον βασικό συρμό. Προσπάθησα να σε κρατήσω όσο πιο πολύ μπορούσα μέχρι που στο τέλος εκτροχιαστήκαμε και οι νεκροί ακόμα μετριούνται.

Δεν ξέρω αν η άρνηση με βοηθήσει να ξεπεράσω πιο γρήγορα την πραγματικότητα μου...Ειλικρίνα δεν ξέρω!Θα ήθελα όμως να σε δω να υποφέρεις...Να νιώσεις ότι έχω νιώσει, να γίνεις ότι έχω γίνει...Ίσως τότε να καταλάβεις πως είναι να είσαι έκπτωτος άγγελος ενός παραδείσου...Του δικού μας παραδείσου...Πονάω και θέλω το να ρκωτικό μου...Πρεζάκι κατάντησα...Και αυτό μπορεί να την βρει εύκολα την παραμύθα...Ή δικιά μου η παραμύθα όμως που πήγε που εξαφανίστηκε?