Φύγε επιτέλους!

Μου έπιασες το χέρι την στιγμή που ήμουν έτοιμη να πέσω...Όλα είχαν τελειώσει και εγώ ένιωθα ότι οι μέρες της γήινης βασιλείας μου έιχαν περάσει ανεπιστρεπτί.Δεν είχα άλλες δικαιολογίες, δεν είχα άλλες απαντήσεις. 26 χρόνια από την ζωή μου τα πέρασα προσπαθώντας να εξευμενήσω τα πνεύματα της άρνησης μέσα μου και σε μία νύχτα ήρθες και μου έβγαλες όλα τα όχι. Και δεν ήθελα να στα πω ρε γαμώτο. Τώρα που τα σκέφτομαι μακάρι η επιστήμη να προχωρούσε την μηχανή του χρόνου, όχι για να γυρίσω πίσω και να σβήσω τα λάθη μου, μας.Όχι...Απλά να τα κάνω fast forward. Να δω πως είναι με τον χρόνο να έχει περάσει και να είσαι μια ανάμνηση. Δεν μπορώ να αποποιηθω τα λάθη μου. Είναι και αυτά ένα κομμάτι της υπαρξής μου.

Περπατάω μέσα στην πόλη και παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου.Διαφορετικές ηλικιες, πρόσωπα, ζωές. Όλοι κουβαλάνε την ιστορία τους, το δικό τους βάρος, την δική τους ευτυχία. Πάμε πάνω κάτω, πάνω κάτω κάθε μέρα. Και παρατηρούμε τις μικρές μας ζωές και τους μεγάλους μας συμβιβασμούς στα πρόσωπα των άλλων, μετράμε ρυτίδες, οι αισιόδοξοι τις λένε χαμόγελα του παρελθόντος, οι απαισιόδοξοι λύπες του παρόντος...Και η αγάπη, τι είναι η αγάπη τελικά;Ένα τραγούδι που το ρεφραίν του σε κάνει να κλαίς κάθε φορά που το ακούς.

Δεν θέλω να με δεις.Φύγε μακριά.Φύγε. Είσαι ο ζωγράφος του πόνου μου και το παυσίλυπον αργεί να έρθει.Με μεγάλωσαν με παραμύθια για πριγκίπισσες και πρίγκιπες και κακές μάγισσες που στο τέλος πέθαιναν. Κάνεις νοιάστηκε γι'αυτές;Πές μου; Η κακία πολλές φορές κρύβει μοναξιά,κρύβει απόγνωση. Το ένιωσες ποτέ αυτό; Να πονάς τόσο που να θές το κακό όλων γύρω σου γιατί δεν αντέχεις να περνάς δίπλα από χαμόγελα, δεν αντέχεις να σου φτύνουν την ανεπαρκειά σου. Τι να περιμένω μου λές; Ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες, ότι θα έρθει η σειρά μου να βγώ στον ήλιο; Δεν με νοιάζει πια. Η ζωή είναι ένα μυστήριο τρένο και σε κάθε σταθμό, ένα βαγόνι απομακρύνεται από τον βασικό συρμό. Προσπάθησα να σε κρατήσω όσο πιο πολύ μπορούσα μέχρι που στο τέλος εκτροχιαστήκαμε και οι νεκροί ακόμα μετριούνται.

Δεν ξέρω αν η άρνηση με βοηθήσει να ξεπεράσω πιο γρήγορα την πραγματικότητα μου...Ειλικρίνα δεν ξέρω!Θα ήθελα όμως να σε δω να υποφέρεις...Να νιώσεις ότι έχω νιώσει, να γίνεις ότι έχω γίνει...Ίσως τότε να καταλάβεις πως είναι να είσαι έκπτωτος άγγελος ενός παραδείσου...Του δικού μας παραδείσου...Πονάω και θέλω το να ρκωτικό μου...Πρεζάκι κατάντησα...Και αυτό μπορεί να την βρει εύκολα την παραμύθα...Ή δικιά μου η παραμύθα όμως που πήγε που εξαφανίστηκε?